Nieobecność

Witajcie ♥

Dzisiaj wyjeżdżam i kolejny rozdział pojawi się dopiero po 26.Przepraszam,ale teraz mam pakowanie i nie dam rady.Pozdrawiam

Weronika ♥

Rozdział 4

Razem udałyśmy się do kasy aby zakupić bilety.Jedno zadanie już odchaczone teaz czas na kolejne czyli musimy znaleźć nasz pociąg oraz peron z którego odjeżdża maszyna.Z tym zawsze najgorzej.Na szczęście udało się i po chwili siedziałyśmy już w wagonie.

-Gotowa na podbój Rzeszowa?-spytałam

-O każdej porze dnia i nocy

I obie wybuchłyśmy śmiechem.Przypomniały nam się dawne czasy.Teraz jest troszkę mniej czasu na jakie kolwiek wyjazdy bo nauka.

............................................................................................................

Po dwóch godzinach tłuczenia się w pociągu wreszcie dojechałyśmy.Do meczu było jeszcze trochę czasu więc spokojnie, bez pośpiechu ruszyłyśmy w kierunku hali.Usiadłyśmy w swoim sektorze i oglądałyśmy rozgrzewkę zawodników.

-Ania, Wera to wy?

Popatrzyłyśmy z Anu na siebie a później do tyłu.Stał i wołał do nas nasz dawny przyjaciel Mikuś.

-Hej,nie poznałam- powiedziałam

-Dokładnie

-E tam przesadzacie.Ja się dużo nie zmieniłem,ale za to wy owszem

-To znaczy?-spytała Ann

-Obie z pięknych stałyście się jeszcze piękniejsze

-Hahahha komplementy prawi jak dawniej-oznajmiłam

-Co was sprowadza do Rzeszowa?

-Dzisiejszy mecz a ciebie?

-Mieszkam w tym pięknym mieście i pracuję tutaj

-Gdzie pracujesz?

-Pewnie Was to zadowoli jestem menagerem drużyny

-O jejcia.Szacun Mikuś

Zaczęliśmy się tak głośno razem śmiać,że aż zawodnicy sie na nas popatrzyli.Kto by pomyślał,że Mikuś zostanie menagerem Asseco Resovii Rzeszów...

Późno troszkę,ale zawsze dobre i to prawda?Dzisiaj zostawiam Was z rozdziałem numer cztery.Czekam na opinie.Dobrej nocy życzę ♥

Witajcie!

Najmocniej przepraszam Was za taką długą nieobecność.Jest to spowodowane tym,że zaczęły mi się treningi 2 razy dziennie i po prostu nie wyrobiłam z czasem a do tego jeszcze wyjazdy do znajomych...Musicie mnie troszkę zrozumieć,ponieważ tak jak i Wy ja jestem tylko człowiekiem.PRZEPRASZAM raz jeszcze.

P.S.Rozdział pojawia sie jutro wieczorkiem ♥

Weronika

Rozdział 3

Niestety coś mnie skusiło i pojechałam do pobliskiego klubu na zajęcia zumby.I weź tu człowieku odpocznij!

 -Cześć!!-ktoś mi krzyknął za plecami,ja wielkie oczy ,,o co kaman'' i sie odwracam

-O jesteś hej.Wystraszyłaś mnie.

-Przepraszam. Nie chciałam.Co tam u ciebie słychać?

-A wiesz co leci.Ja to w ogóle taki zapracowany czlowiek jestem.Czasem brakuje mi troszkę czasu,ale jakoś przywykłam do tego.A u ciebie M...??

-Monika.Nie narzekam.Zakończyłam edukację i pracuję niestety nie w moim zawodzie,ale dobre i to.Wiesz co musimy sie na kawe w któryś dzień umówić.Dam ci swoją wizytówkę bo muszę już lecieć.Mąż czeka na mnie w domu i rozumiesz.

-Pewnie,zdzwonimy się jakoś.Leć,leć

Monika,Monika dziewczyna ratownika.Ale się dziewczyna zmieniła.Ostatni raz to ja ją chyba z 6 lat temu widziałam.Pamiętam jak razem bawiłyśmy się w piaskownicy.Ehhh to były czasy.

Po zumbie wróciłam do domu,wzięłam prysznic i padłam na łóżko.Rano obudził mnie budzik.Cholera!Geniusz ze mnie jak można zapomnieć wyłączyć budzik?Tak to jest jak ma się ustawiony alarm na cały tydzień na 7:30.Jakimś cudem zwlokłam się z łóżka a uwierzcie mi ciężko było.Nie chciało mi się ogarniać więc poszłam zrobić sobie najważniejszy posiłek dnia czyli śniadanie.Do wyjazdu było jeszcze trochę czasu bo pociąg miałyśmy o 11 a mecz był o 15.

Troszkę mi się nudziło więc puściłam sobie kabaret a ściślej to Mariolkę.Ona po prostu wymiata.

Nim się obejrzałam dobiegała godzina 10.Wzięłam szybko spakowałam koszulkę oraz dokumenty do torebki i udalam sie pieszo na dworzec.Anu już na mnie czekała.W ręce jak zwykle trzymała kubek z kawą.

-Hej.Chcesz kawę?

-Nie dziękuję

-Jak chcesz

Witammmmmmmmmmmmmmmmmmmmm! Zostawiam Was dzisiaj z nowym,świeżutkim i cieplutkim rozdziałem numer trzy.Do poczytania :D

Ważne

Cześć!
Miło mi czytać Wasze komentarze.Wreszcie ktoś czyta mojego bloga.Dzisiaj chciałam napisać nowy rozdział,ale nie potrafię.Wybaczcie.Ostatnio mam strasznie dużo problemów.Przepraszam.

Rozdział 2

O dziwo dzisiejszy dzień na uczelni minął bardzo szybko.Po zajęciach postanowiłyśmy iść z Anką do pobliskiej kawiarni na naszą ulubioną kawę.To jest rzecz,której nie umiemy sobie odmówić po całym dniu spędzonym na wykładach.Chyba zeszło nam ze dwie godziny na pogaduchach bo jak wróciłam do domu to było po 20.Aktualnie mamy jesień więc było już ciemno.Plusem jest to,że Plusliga dopiero będzie się zaczynać tak więc jest szansa,aby oprócz tego meczu co będzie w sobotę wybiorę się również na inny.Sezon zapowiada się na bardzo ciekawy.Z resztą jak wszystkie.

Jakoś sobie nie mogłam znaleźć miejsca w mieszkaniu więc postanowiłam,że pójdę pobiegać.I tak o to pognałam krakowskimi uliczkami.

                                                                                                                

Dzyńńńńńńńńńńńńńńń!Dzyńńńńńńńńńńńńńńńńńńńńńńńńńńń!Przewróciłam się na drugi bok i zastanawiałam się kto nastawił ten cholerny budzik na 7:30.Eh.Nie miałam wyboru musiałam się ruszyć i wstać oraz zacząć się ogarniać na uczelnie mój duch nie dotrze przecież.Jedyną myśl która mnie pocieszyła to to,że dziś PIĄTEK.Nareszcie.Czekałam na niego całe 7 dni.Drugim pocieszeniem jest jutrzejsze wyjście na mecz.

Tym razem to ja postanowiłam zadzwonić do Ani.

-Wstałaś?-pytam

-Nie

-To wstań bo będę za 10 minut

-CO?!Jak to?

-Dobra,bez stresu będę jechać powoli to będę za 20 minut.Starczy?

-Starczy

-Bajo

-Baj

Obiecałam i słowa dotrzymałam.Dwadzieścia minut i jestem u Anu.O dziwo była już gotowa i wyciągała rower z klatki.Dzisiaj po zajęciach nie szłyśmy nigdzie.Ja odprowadziłam przyjaciółkę i pojechałam do domu odpocząć po całym tygodniu.Każdy sobie myśli po czym tu odpoczywać skoro 5 minut do szkoły i w ogóle.A jednak każdy potrzebuje odpoczynku w piątek.

DZIĘKUJĘ Wam za te 350 wyświetleń.Bardzo mi miło,że mój blog Was choć trochę zaciekawił.Chciałam poinformować,że osoby,które chcą być zawiadamiane to napiszcie do mnie na meila : wera22@onet.pl bo będę rozsyłać meile.

Przy okazji chcę przeprosić jeśli blog nie do końca spełnia Wasze oczekiwania lub jeśli jest trochę zakręcony :D

Rozdzial 1

     W ogóle to zapomniałam dodać,że aktualnie mieszkam w Krakowie i studiuję dietetykę oraz robię kurs fitnessu.Jest czwartek czyli dzień jak co dzień.Wstałam.Cud.Wstawiłam wodę na herbatę.Zjadłam śniadanie.Stanęłam sobie przy oknie i zaczęłam sobie myśleć że trochę to dziwne bo trenuję siatkówkę i nie wiążę z nią swojej przyszłości lecz uczę się na osobę zachęcającą innych do zdrowego stylu życia i trzymania formy.Nigdy nie sądziłam,że akurat taki zawód mnie zafascynuje. Wszystko zaczęło się,gdy byłam młoda.Miałam wtedy 10 może 11 lat.Nie pamiętam już ile dokładnie,ale to nie ważne.Budzę się pewnego dnia i myślę: ,,co ja ze sobą zrobiłam,dlaczego tak wyglądam?!''. I wtedy uświadomiłam sobie,że muszę zmienić swój styl życia.Postanowiłam zacząć swoje życie od nowego poziomu i tak zostało do dzisiaj chociaż co jakiś czas przechodzę o level wyżej. Tak a propos to pomysł na studia podrzuciła mi Ania,kiedy razem rozmawiałyśmy.

 -Anu jakie studia wybrałaś?
 -Dietetyka.A ty? 
-Ja to jeszcze nie mam pojęcia 
-Jak to? 
-Po prostu jakoś tak wyszło 
-Myślałaś już nad czymś?
 -Nie
 -Żal mi Cię!Już mówiłam Ci parę tysięcy albo milionów razy chodź ze mną na tą dietetykę.
 -Hm..Wiesz,że ja praktycznie tej opcji nigdy nie rozważyłam?Pomyślę
 -Ej mam propozycję
 -Jaką?
 -Wybierzmy się w sobotę na mecz do Rzeszowa.Resovia gra z Jastrzębiem. 
 -Wiesz co to jest bardzo dobry pomysł.Tak dawno nie byłam na żadnym meczu.
 -To jesteśmy umówione 
-Tak 
-To do soboty 
-Okej 

Czasem myślę sobie,że gdyby nie Ann to moje życie nie było by tak zwariowane jak jest teraz.Bardzo często wracam myślami do tych zdarzeń.W ogóle ja strasznie dużo myślę o mojej przeszłości,wydaje mi się czasem,że nawet za często.Moje zadumania przerwał mój telefon.Kto dzwoni?Wiadome ANKA!I chyba wiedziałam o co chodzi bo patrzę a jest godzina 9:45.O 10 mamy zajęcia a ja nadal w pidżamie i w domu -Cholera! Ogarnęłam się w dwie minuty,wsiadłam na rower i pognałam na uczelnię.Dobrze przynajmniej,że mam tam pięć minut tak wiec o 9:55 byłam już na miejscu.Kiedy weszłam na salę to widziałam,że nie jedyna przyszłam tak późno.Połowy grupy nie było,ale za to Ania była i jak zwykle zajęła dla mnie miejsce.

 -Znowu myślałaś? 
-Nie 
-Dobra,dobra znam cię.Mówię Ci nie myśl tyle 
-No wiem,wiem.Tylko,że ja tak nie umiem


I mamy to!Przed Państwem rozdział pierwszy się melduje.Bardzo miło mi jest czytać tak wspaniałe komentarze od Was.Przy okazji chciałam coś sprostować i wyjaśnić otóż ja nie jestem kimś kto pisze w 100% poprawnie po polsku.Jestem zwykłą uczącą się jeszcze dziewczyną,więc wydaje mi się,że mam prawo do błędów.Dlaczego?Bo człowiek uczy się całe życie i cały czas uczy się na błędach.A jeśli ktoś dobrze przeczytał prolog to wiedział,że piszę całym serduchem oraz chcę stworzyć blog,ale inny taki wyróżniający się dlatego zdarzają się jakieś powtórzenia.Dzisiaj wyjeżdżam i wrócę dopiero w środę tak więc rozdział drugi  być może w środę.

Pozdrawiam i czekam na jakieś Wasze komentarze :)

autorka ♥

Prolog

Poniedziałek.Świeci słońce.Mam 28 lat.Wszystko zaczęło się wreszcie układać.Mam kochanego i wspaniałego męża oraz córeczkę.Nadal trenuję siatkówkę oraz pracuję w wymarzonej pracy jako trenerka fitness.Kto by pomyślał,że marzenia mogą się spełnić.Trzeba tylko chcieć...

Dobra zacznę może od początku moją historię.To chyba najlepsze rozwiązanie.Mam na imię Rozalia i mam 19 lat.Mam wspaniałą przyjaciółkę Anię z którą dzielę swoją pasję.Stop.Wystarczy tego mam i mam.Co za dużo to nie zdrowo tak moja babcia mówi.Jeszcze raz i od początku.

Nazywam się Rozalia i mam 19 lat.Od małego przyjaźnię się z Anią.Obydwie interesujemy się siatkówką.Okej,wystarczy już tej mojej prywaty.Nie miejcie mi tego za złe po prostu nie lubię za dużo o sobie mówić.Taki typ czasem wredny a czasem kochany.Przejdźmy może do konkretów otóż generalnie jestem zwykłą nastolatką no dobra starszą zwykłą nastolatką,która ma pełno marzeń,ale nie do końca wierzy w ich spełnienie.Do czasu...

Witam Was bardzo serdecznie na moim blogu.Jest to mój pierwszy post tutaj.Chciałam,aby moje opowiadanie było inne niż wszystkie.Po prostu pisane z całego serducha.Łudzę się,że choć jedna osoba przeczyta moje wypociny i skomentuje.

Pozdrawiam